Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΗΘΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΘΡΑΚΩΝ

στις

Η αρχαιοελληνική γραµµατεία εµφορείται από αναφορές και περιγραφές προσώπων της αρχαίας Θράκης. Πιο συγκεκριµένα υπάρχει µία πληθώρα αναφορών που κατά καιρούς αξιοποιήθηκαν από διάφορους ερευνητές, με αποτέλεσμα να φτάσουν στον ερευνητή της σηµερινής εποχής όλες οι πληροφορίες σχετικά με την ιστορία του µυστηριώδους και αινιγµατικού αυτού πολιτισμού.

Οι αρχαίοι Θράκες, όσον αφορά τον γενικότερο χαρακτήρα τους, ήταν βίαιοι και ορμητικοί, ενώ ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά τους ήταν η άκρατη οινοποσία. Αυτήν την τόσο περίεργη κατά τα ηθικά πρότυπα της αρχαίας Αθήνας συνήθεια δεν θα µπορούσε να έχει αφήσει ασχολίαστη και ο Πλάτωνας, ο οποίος στους Νόµους του λέει πως οι Θράκες επιδίδονται στην πόση άκρατου οίνου, και όταν φτάσουν σε τέτοια προχωρηµένη κατάσταση µέθης, αρχίζουν να ρίχνουν το κρασί πάνω στα ρούχα τους και στα μαλλιά τους, πιστεύοντας πως πρόκειται για ένα θαυμάσιο εθισμό!

Κατά τον Μένανδρο οι αρχαίοι Θράκες είχανε εισάγει στις κοινωνίες τους και τον θεσμό της πολυγαμίας και έτσι κανείς από τους άνδρες της Θράκης, εφόσον περνούσε στην ηλικία που έπρεπε παντρευτεί δεν νοούνταν να έχει κάτω από δέκα με δώδεκα γυναίκες, καθώς στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή είχε τέσσερις ή πέντε συζύγους, θεωρούνταν κάτι σαν ανύμφευτος! Βέβαια, σύμφωνα με μία εκδοχή, αυτή η συνήθεια φυσικά και δεν ήταν προϊόν κάποιας ηθικής χαλαρότητας, αλλά ήτανε μία πανάρχαια παράδοση που κληρονομήθηκε στους Θράκες από τον πανάρχαιο βασιλιά τους τον Δόλογκο, που είχε ως κύριο σκοπό την απόκτηση περισσότερων τέκνων.
Παίρνοντας ως βάση τις παραπάνω πληροφορίες αλλά και άλλες αναφορές που προέρχονται από εκείνη την εποχή, συµπεραίνουµε πως οι γυναίκες – σύζυγοι των Θρακών ήτανε ουσιαστικά ένα «θύµα» της υπερπροστασίας του άντρα, και έτσι φυλάσσονταν κατά τρόπο ζηλοτυπικό.
Στον αντίποδα όμως βρισκότανε η συµπεριφορά τους προς τις παρθένες και γενικά τις νεαρές ανύµφευτες κοπέλες, οι οποίες έχαιραν µία σειρά ελευθεριών. Τις επέτρεπαν να ζούνε ελεύθερα και να έχουνε σχέσεις µε όσους άνδρες ήθελαν, χωρίς να τις επιβάλουν κάποιους περιοορισµούς.
Μάλιστα σε αρκετές φυλές της Θράκης συναντάτε ένα περίεργο αλλά και αρκετά απάνθρωπο έθιµο. Όταν ο σύζυγος πέθαινε (και σε περίπτωση που δεν είχε αποκαλύψει πριν το θάνατο του την αγαπηµένη του σύζυγο) οι συγγενείς του αποφάσιζαν ποια από τις γυναίκες του ήταν η αγαπηµένη του και στην συνέχεια την θυσίαζαν για να τον συντροφεύει στα σκοτεινά µέρη του Άδη!
Κατά τον ιστορικό Αχιλλέα Σαµοθράκη, αυτός ήταν και ο λόγος της ύπαρξης άφθονου αριθµού δούλων και υπηρετριών από την Θράκη στην Αθήνα αλλά και σε άλλα µέρη της Ελλάδας.
Μία περίεργη συνήθεια που συναντάμε στους αρχαίους Θράκες είναι η λεγόμενη «Δερματοστιξία», δηλαδή η χάραξη διαφόρων συμβόλων πάνω στο δέρμα τους (κάτι αντίστοιχο µε τα σημερινά τατουάζ). Βέβαια η πρακτική αυτή στις κοινωνίες των Θρακών είχε έναν ιερό χαρακτήρα, και κατά κάποιο τρόπο θεωρούσαν το γεγονός του να είναι κάποιος κατάστικτος ως σημάδι ευγενικής καταγωγής, ενώ τους άστικτους τους θεωρούσαν δουλικής καταγωγής.
Ως περισσότερο αποκαλυπτικός ο Αρτεμίδωρος µας πληροφορεί ότι στους Θράκες του νότου η στίξη ήταν γνώρισα των ευγενών παίδων, ενώ στους βόρειους Θράκες, δηλαδή τους Γέτες και τους Δάκες, θεωρούνταν σημάδι δουλικότητας.

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:Έρευνα, Ζήσης Φυλλαρίδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *