ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ

στις

Η επιστήμη στα χρόνια της ανθρώπινης ιστορίας έκανε μόνο βήματα μπροστά! Μοιάζει με ένα τρένο πάνω σε ράγες που δεν είναι προγραμματισμένο να βάζει όπισθεν. Άλλες φορές κυλάει αργά αλλά σταθερά, πάντα προς τα μπρος, και άλλες αναπτύσσει ιλιγγιώδεις ταχύτητες που ζαλίζουν. Στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και σε άλλους πολιτισμούς της εποχής, το τρένο της επιστήμης περιείχε καλοκουρδισμένη μηχανή και λαδωμένα γρανάζια. Τότε ήταν που μπήκαν οι βάσεις για όλες της σύγχρονες επιστήμες και η αστρονομία είχε μόλις γεννηθεί.

Έχουμε κάνει εκτενή αναφορά στο παρελθόν για αστρονόμους που έμειναν στην ιστορία αφήνοντας πίσω τους τεράστιο έργο. Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, η Υπατία, ο Νεύτωνας, ο Κέπλερ και ο Αϊνστάιν είναι κάποιοι μόνο απ’ τους αναρίθμητους αστρονόμους και φυσικούς που έκαναν την κατανόηση του Σύμπαντος προσιτή στον υπόλοιπο κόσμο.
Σίγουρα όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και αφανείς ήρωες! Δεν απέκτησαν την υστεροφημία των προηγούμενων αλλά το έργο που κληροδότησαν ήταν εξίσου σπουδαίο.

Ας δούμε μερικούς από αυτούς:

Έντμουντ Χάλλεϋ
Ο Έντμουντ Χάλλεϋ ή αλλιώς Εδμόνδος Χάλλεϋ, ήταν Άγγλος μαθηματικός και αστρονόμος. Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1656 και απεβίωσε στις 14 του Γενάρη 1742.
Ό Χάλλεϋ έμεινε γνωστός στον κόσμο λόγω του κομμήτη που φέρει το όνομά του. Φυσικά και η ανακάληψη ενός κομμήτη είναι σημαντική, αλλά ο Άγγλος αστρονόμος κατάφερε σπουδαιότερα επιτεύγματα απ’΄το προαναφερθέν.
Το 1677 βρισκόμενος στην νήσο της Αγίας Ελένης, παρατήρησε την τροχιά του Ερμή με τηλεσκόπιο, κάτι που τον βοήθησε σημαντικά στο να ανακαλύψει την μέθοδο της παράλλαξης του Ηλίου.
Ας κάνουμε μια παρένθεση και ας δούμε με λεπτομέρεια τι είναι η παράλλαξη. Ο ορισμός λέει ότι η παράλλαξη στην αστρονομία αφορά τη γωνία υπό την οποία προβάλλεται από ένα ουράνιο σώμα η ακτίνα της Γης (ή της γήινης τροχιάς για τους αστέρες). Αρχίζει από το κέντρο της Γης και τελειώνει στο επίγειο σημείο που βρίσκεται ο παρατηρητής.
Παράδειγμα: Έστω Α ο επίγειος τόπος όπου βρίσκεται ο παρατηρητής και Β και Γ τα κέντρα των δίσκων (σφαιρών) του Ήλιου και της Γης αντίστοιχα. Τότε η γωνία ΑΒΓ = έστω γωνία ω ονομάζεται παράλλαξη του Ηλίου.
Αν όμως η παρατήρηση γίνει κατά την ανατολή ή τη δύση του Ηλίου, τότε πλέον η παρατήρηση γίνεται στον ορίζοντα, οπότε το τρίγωνο ΒΑΓ είναι ορθογώνιο, αφού η πλευρά ΓΑ (δηλαδή η ακτίνα της Γης, έστω ρ) είναι κάθετη στην πλευρά ΑΒ. Τότε αυτή η παράλλαξη ονομάζεται οριζόντια παράλλαξη του Ηλίου.
Την αμέσως επόμενη χρονιά ο Χάλλεϋ συνέταξε έναν κατάλογο από 350 αστέρια του νότιου ημισφαιρίου. Ο Χάλλεϋ είναι ο πρώτος που διαπίστωσε ότι οι αστέρες δεν διατηρούν σταθερή μεταξύ τους θέση και ότι καθένας εξ αυτών έχει δική του κίνηση, επιβεβαιώνοντας εκείνες των Λαμπάδιου, Σείριου και Αρκτούρου.

Όπως αναφέραμε το επίτευγμα που άφησε το όνομα του στην ιστορία είναι η ανακάλυψη του γνωστού κομήτη. Αυτό συνέβη στην Γαλλία το 1682. Η παρατήρηση αυτή έγινε αιτία να αναπτύξει τη νέα θεωρία του, ότι οι κομήτες δεν περιφέρονται γύρω από τη Γη, αλλά γύρω από τον Ήλιο και εμφανίζονται περιοδικά πολλοί από αυτούς.
Έτσι προείπε την επανεμφάνιση του κομήτη, το 1758, (αλλά δεν πρόλαβε να τον δει διότι στο μεταξύ πέθανε), με περίοδο 76 έτη και γι’ αυτό έκτοτε ο κομήτης αυτός αν και παλαιός, φέρει το όνομά του.

Είναι ο μόνος κομήτης που μπορεί να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι και δύο φορές σε μια ανθρώπινη ζωή. Άλλοι κομήτες είναι πολύ πιο φωτεινοί και θεαματικοί αλλά περνάνε κοντά στην γη ή είναι ορατοί από αυτήν μια φορά κάθε μερικές χιλιάδες χρόνια.
Έχουν βρεθεί στην Κίνα καταγεγραμμένες παρατηρήσεις του κομήτη του Χάλλεϋ από το 240 π.Χ., ενώ πιθανότατα καταγράφηκε από τους Αρχαίους Έλληνες το 467 π.Χ. Έχει προταθεί ότι ο κομήτης Χάλλεϋ ήταν το Άστρο που οδήγησε τους τρεις Μάγους στην Βηθλεέμ όταν γεννήθηκε ο Ιησούς.
Είναι διάσημος για την εμφάνιση του το 1910, όποτε και πέρασε από τη Γη σε απόσταση μόλις 25.000.000 χλμ από την επιφάνειά της. Οι άνθρωποι είχαν πανικοβληθεί επειδή κυκλοφορούσε η φήμη ότι το υδροκυάνιο που είχε ανακαλυφθεί στην ουρά του κομήτη μπορεί να αφανίσει κάθε μορφή ζωής στο πλανήτη. Ο κομήτης εμφανίστηκε 75 χρόνια μετά, το 1986, που έγινε το προηγούμενο περιήλιό του. Οργανώθηκαν αποστολές ερευνητικών διαστημικών συσκευών για να παρατηρήσουν το κομήτη καθώς αυτός πλησίαζε προς τον Ήλιο, και μάλιστα μία από αυτές, το Giotto, κατάφερε να φωτογραφήσει τον πυρήνα του. Η επόμενη εμφάνισή του αναμένεται στα μέσα του 2061.
Το 1684, ο Χάλλεϋ επισκέφθηκε το Νεύτωνα στο Κέιμπριτζ, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της θεωρίας τη βαρύτητας και της μηχανικής κινήσεως των πλανητών.
Το 1686 συνέταξε τον πρώτο παγκόσμιο χάρτη όπου παρουσίαζε την κατανομή και τις θέσεις των ανέμων πάνω απ’ τους ωκεανούς . Μελέτησε επίσης τον γήινο μαγνητισμό, καθώς και το φαινόμενο των παλιρροιών. Το 1703 κατέλαβε την έδρα των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης όπου και μεταξύ των ετών 1710 – 1712, χάρις των γνώσεών του στην ελληνική, λατινική, εβραϊκή και αραβική γλώσσα εξέδωσε τα συγγράμματα το Απολλώνιου του Περγαίου, εκ των οποίων τα 4 πρώτα βιβλία σώθηκαν στην ελληνική, τα 3 επόμενα μόνο στην αραβική, ενώ το τελευταίο αποκατέστησε ο ίδιος.
Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου από το 1678. Το 1720 διορίσθηκε διευθυντής στο Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς.
Εμβληματικό το έργο ενός αστρονόμου που πρόσφερε τόσα πολλά στο πεδίο της αστρονομίας αλλά έμελλε να μείνει στην ιστορία κυρίως για τον κομήτη που επισκέπτεται τον πλανήτη μας κάθε 76 χρόνια. Ας πάμε στα δικά μας τώρα! Ένας πρωτοποριακός άνθρωπος με λαμπρό μυαλό ήταν ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος. Σε μια περίοδο της ιστορίας μας όπου έλαμψαν αναρίθμητοι φιλόσοφοι, μαθηματικοί και αστρονόμοι κάποιοι άλλοι, εξίσου σημαντικοί, ήταν αναπόφευκτο να μην πάρουν την δόξα και την αναγνωρισιμότητα που τους αναλογεί. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Ερατοσθένης!

Γεννήθηκε στην Κυρήνη το 276 πΧ και απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια το 194 π.Χ. Ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος και γεωδαίτης. Ας ξετυλίξουμε σιγά σιγά το κουβάρι της ζωής του και το έργο του:
Η Κυρήνη, που ο επιστήμονας είδε για πρώτη φορά τον κόσμο, βρίσκεται στη σημερινή Λιβύη. Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια, πρωτεύουσα της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, και σύμφωνα με τον ίδιο έκανε και σπουδές στην Αθήνα.
Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και ισχυριζόταν ότι επίσης σπούδασε για κάποια χρόνια στην Αθήνα. Το 236 π.Χ. ορίστηκε από τον Πτολεμαίο τον Γ΄ τον Ευεργέτη βιβλιοθηκάριος της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, διαδεχόμενος τον Ζηνόδοτο. Από το 234 π.Χ και επί περίπου 40 χρόνια διετέλεσε υπεύθυνος της περίφημης αυτής βιβλιοθήκης και δίδαξε στο Μουσείο της.
Δεν νυμφεύθηκε ποτέ. Το 194 π.Χ. τυφλώθηκε και ένα χρόνο αργότερα σταμάτησε να τρώει και πέθανε. Δεν μπόρεσε να αντέξει τη στέρηση της ανθρώπινης γνώσης που του επέβαλε η τύφλωση.

Όσο αναφορά το έργο του είχε αρκετές σημαντικές συνεισφορές στα μαθηματικά και ήταν φίλος του σπουδαίου μαθηματικού Αρχιμήδη. Γύρω στο 225 π.Χ. εφηύρε τον σφαιρικό αστρολάβο, που τον χρησιμοποιούσαν ευρέως μέχρι τον 18ο αιώνα.
Ο αστρολάβος είναι ένα ιστορικό αστρονομικό όργανο το οποίο χρησιμοποιούσαν οι ναυτικοί και οι\ αστρονόμοι για την ναυσιπλοΐα και την παρατήρηση του Ήλιου και των αστεριών από τον 3ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 18ο αιώνα μ.Χ., μετά τον οποίο χρησιμοποιήθηκε ένα πιο εξελιγμένο όργανο, ο εξάντας. Χρησιμοποιώντας τον αστρολάβο προέβλεπαν τις θέσεις του ήλιου της σελήνης, των πλανητών και των άστρων. Με τη βοήθεια του αστρολάβου είναι δυνατό να βρεθεί η ώρα αν είναι γνωστό το γεωγραφικό μήκος και πλάτος ή αντίστροφα.
Αναφέρεται από τον Κλεομήδη στο Περί της κυκλικής του κινήσεως των ουρανίων σωμάτων ότι γύρω στο 240 π.Χ. υπολόγισε την περιφέρεια της Γης χρησιμοποιώντας το ύψος του Ηλίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο σε δύο διαφορετικά γεωγραφικά σημεία, που όμως βρίσκονταν στον ίδιο (περίπου) μεσημβρινό: κοντά στην Αλεξάνδρεια και στη νήσο Ελεφαντίνη -όπου ο Ήλιος ήταν στο ζενίθ του ουρανού- κοντά στη Συήνη (σημερινό Ασουάν, Αίγυπτος).
Πως κατάφερε όμως ο Ερατοσθένης, πριν από 2200 χρόνια, σε μία εποχή όπου η τεχνολογία ήταν κάτι το άγνωστο να υπολογίσει την περιφέρεια της Γης και να αποδείξει ότι είναι στρόγγυλη; Την απάντηση θα μας τη δώσει ο λαμπρός σύγχρονος αστρονόμος Καρλ Σαγκάν σε ένα απόσπασμα απ’ την εκπομπή του COSMOS το μακρινό 1980

Ο Ερατοσθένης υπολόγισε την περιφέρεια της Γης σε 252.000 στάδια. Δεν ξέρουμε όμως την ακρίβεια της μέτρησης, καθώς δεν ξέρουμε ποιο είδος σταδίου χρησιμοποίησε. Αν χρησιμοποίησε το αττικό στάδιο (184,98 μέτρα), τότε υπολόγισε την περιφέρεια σε 46.615 χιλιόμετρα. Αν χρησιμοποίησε το οδοιπορικό στάδιο (157,50 μέτρα), τότε την υπολόγισε σε 39.690 χιλιόμετρα, που είναι αρκετά καλός υπολογισμός, με δεδομένο ότι σήμερα υπολογίζεται σε 40.007,86 χιλιόμετρα, ενώ στη Γαλλική Επανάσταση είχε οριστεί να είναι 40.000 χιλιόμετρα.
Ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η Γη είναι μια σφαίρα που βρίσκεται στο κέντρο του Σύμπαντος, το οποίο περιστρέφεται με συχνότητα εικοσιτεσσάρων ωρών. Επινόησε επίσης το σύστημα των γεωγραφικών παραλλήλων. Διατύπωσε την υπόθεση ότι είναι δυνατό να ταξιδέψουμε κατά μήκος μιας γεωγραφικής παράλληλου ξεκινώντας από την Ιβηρία και να φτάσουμε έως την Ινδία, διαπλέοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Στράβων, που διέσωσε και μας μετέφερε την θεωρία αυτή, προσέθεσε μάλιστα, ότι στο ταξίδι αυτό ίσως να συναντούσαμε νέα άγνωστα μέρη ξηράς.
Επίσης εφηύρε έναν τρόπο υπολογισμού των πρώτων αριθμών γνωστό ως κόσκινο του Ερατοσθένη.
Ο όρος Γεωγραφία αποδίδεται στον Ερατοσθένη.
Σειρά στη λίστα μας με τους αφανείς ήρωες της αστρονομίας έχει ο Γάλλος Σαρλ Μεσιέ. Είναι γνωστός σε όλη την επιστημονική κοινότητα μέσα απ’΄τα διάσημα “αντικείμενα Μεσιέ” στον ομώνυμο αστρονομικό κατάλογό. Δεν είναι γνωστός όμως στον απλό κόσμο αν και το έργο που άφησε παρακαταθήκη είναι τεράστιο.
Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου το 1730 στο Μπαντονβιγέ της γαλλικής επαρχίας της Λωρραίνης και ήταν το δέκατο από τα 12 παιδιά του χωροφύλακα Νικολά Μεσιέ και της Φρανσουάζ. Από τα αδέλφια του τα 6 πέθαναν σε μικρή ηλικία και το 1741, απεβίωσε και ο πατέρας του. Το ενδιαφέρον του Σαρλ στην Αστρονομία δημιουργήθηκε από την εμφάνιση ενός μεγάλου κομήτη με 6 ουρές το 1744 και από μια δακτυλιοειδή έκλειψη Ηλίου ορατή από το Μπαντονβιγέ στις 25 Ιουλίου 1748.
Αυτά τα γεγονότα ήταν αρκετά για του κινήσουν το ενδιαφέρον και να αφιερώσει τη ζωή του στην προσπάθεια κατανόησης του Σύμπαντος. Το 1751 προσλήφθηκε από τον Ζοζέφ-Νικολά Ντελίλ, αστρονόμο-χαρτογράφο του γαλλικού πολεμικού ναυτικού, ο οποίος τον δίδαξε να κρατά προσεκτικά αρχεία των παρατηρήσεών του. Η πρώτη καταγεγραμμένη παρατήρηση του Μεσιέ ήταν εκείνη της διαβάσεως του πλανήτη Ερμή στις 6 Μαΐου 1753.
Το 1764 ο Μεσιέ ανακηρύχθηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας , ενώ στις 30 Ιουνίου 1770 εκλέχθηκε μέλος στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών.
Απεβίωσε στις 12 Απριλίου του 1817 σε ηλικία 77 ετών.
Όπως αναφέραμε, χάραξε με χρυσά γράμματα το όνομά του στις σελίδες της ιστορίας με τον διάσημο κατάλογό του. Τα αντικείμενα Μεσιέ είναι κοινώς διαδεδομένα στην αστρονομία και έχουν γίνει η βάση για τις διεξοδικότερες παρατηρήσεις που έγιναν μετέπειτα.
Η πρώτη εκδοχή του καταλόγου του Messier περιελάμβανε 45 ουράνια σώματα και δημοσιεύθηκε το 1774 στην περιοδική έκδοση της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών στο Παρίσι. Μέχρι το 1781, οπότε εκδόθηκε η τελική μορφή του καταλόγου, αυτά είχαν αυξηθεί σε 103. Σε ανεξάρτητες μεταξύ τους έρευνες μεταξύ 1921 και 1966, αστρονόμοι και ιστορικοί ανακάλυψαν ενδείξεις άλλων 7 μελών του καταλόγου, τα οποία είχαν παρατηρηθεί είτε από τον Μεσιέ, είτε από τον φίλο και βοηθό του Πιέρ Μεσαίν λίγο μετά την τελική έκδοση. Αυτά τα 7 μέλη (τα περισσότερα είναι γαλαξίες), γίνονται δεκτά από πολλούς αστρονόμους ως «επίσημα αντικείμενα Μεσιέ», με περισσότερη αμφισβήτηση για το Μ110. Οι χαρακτηρισμοί-ονομασίες των σωμάτων αυτών με το αρχικό γράμμα Μ (από το Messier), ακολουθούμενο από τον αύξοντα αριθμό στον κατάλογο, χρησιμοποιούνται ακόμα, τόσο από επαγγελματίες, όσο και από ερασιτέχνες αστρονόμους, ξεκινώντας από το M1 στον αστερισμό Ταύρο και καταλήγοντας στον μικρό ελλειπτικό γαλαξία M110, στον αστερισμό Ανδρομέδα.
Ο κατάλογος δεν είναι επιστημονικά οργανωμένος κατά είδος ουράνιου σώματος ή κατά θέση στην ουράνια σφαίρα (όπως ο μεταγενέστερος Νέος Γενικός Κατάλογος). Ωστόσο, ο κατάλογος του Μεσιέ περιέχει παραδείγματα κάθε γνωστού είδους μακρινών αστρονομικών στόχων, όπως οι γαλαξίες, τα πλανητικά νεφελώματα, τα ανοικτά και σφαιρωτά αστρικά σμήνη. Επειδή όλα αυτά τα ουράνια σώματα ήταν ορατά με το μικρού διαμετρήματος τηλεσκόπιο (περίπου 102 mm) που χρησιμοποιούσε ο Μεσιέ για να μελετήσει τον ουρανό, τα «αντικείμενα Μεσιέ» είναι θεαματικά και ιδιαιτέρως δημοφιλή στους κύκλους των σύγχρονων ερασιτεχνών αστρονόμων, οι οποίοι συχνά χρησιμοποιούν ισχυρότερα τηλεσκόπια και γενικά πολύ καλύτερο εξοπλισμό από ό,τι ο Μεσιέ. Επιπλέον, σχεδόν όλα τα ουράνια σώματα του Μεσιέ είναι ανάμεσα στα πλησιέστερα στη Γη για τις αντίστοιχες κατηγορίες στις οποίες ανήκουν, γεγονός που τα καθιστά ενδιαφέροντα στην έρευνα με επαγγελματικά όργανα, που σήμερα μπορούν να διακρίνουν πολύ μικρές και θεαματικές λεπτομέρειές τους.
Κοντά στον Ισημερινό της Σελήνης υπάρχει ένας κρατήρας που ονομάζεται Μεσιέ, παίρνοντας τιμητικά το όνομα του Γάλλου αστρονόμου, όπως επίσης και ο αστεροειδής 7359 Μεσιέ.
Την ίδια περίπου εποχή μεγαλούργησε ένας άλλος εξαίρετος επιστήμονας ο Ιταλός μαθηματικός, αστρονόμος και φυσικός, ο Ζοζέφ Λουί Λαγκράντζ, ο οποίος έκανε πολύ σημαντικές και πρωτοποριακές μελέτες συνεισφέροντας σε όλα τα πεδία της μαθηματικής ανάλυσης, στη θεωρία αριθμών, αλλά και στην κλασική και ουράνια μηχανική.
Ο Λαγκράνζ ήταν γαλλικής και ιταλικής καταγωγής (ο προπάππος του, από το γενεαλογικό δένδρο του πατέρα του, ήταν Γάλλος αξιωματικός του στρατού ο οποίος στη συνέχεια μετακόμισε στο Τορίνο) με το όνομα Giuseppe Lodovico Lagrangia.
Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν υπεύθυνος του Στρατού του Βασιλείου της Σαρδηνίας, ήταν ευκατάστατος και είχε καλή κοινωνική θέση, αλλά πριν ο γιος του μεγαλώσει είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του σε κερδοσκοπίες, και ο μικρός Λαγκράνζ έπρεπε να βασιστεί στις δικές του ικανότητες για την δική του κοινωνική θέση.Ανατράφηκε ως Ρωμαιοκαθολικός, όμως αργότερα, έγινε αγνωστικιστής. Σπούδασε στο κολέγιο του Τορίνο, αλλά μόλις στα δεκαεπτά του έδειξε κάποια προτίμηση για τα μαθηματικά – πρώτη φορά το ενδιαφέρον του για τα Μαθηματικά κέντρισε ένα χαρτί από τον Έντμουντ Χάλλεϋ το οποίο βρήκε τυχαία. Μόνος και αβοήθητος ο ίδιος απορροφήθηκε σε μαθηματικές μελέτες. Στο τέλος ενός αδιάκοπου γεμάτου μόχθου έτους ήταν ήδη καταξιωμένος μαθηματικός, και έγινε λέκτορας στη Σχολή Πυροβολικού.
Tα επιτεύγματά του στην αστρονομία πάρα πολλά. Ας δούμε μερικά από αυτά:
Προσπάθησε να λύσει το γενικό πρόβλημα των τριών σωμάτων, με την επακόλουθη ανακάλυψη των δύο σταθερών προτύπου λύσεων, συγγραμμικά και ισόπλευρο, το 1772. Οι εν λόγω λύσεις παρατηρήθηκαν για να κατανοηθούν και να εξηγήσουν ότι είναι σήμερα γνωστό ως Σημείο Λαγκράνζ.
Τα σημεία Λαγκράντζ ειρησθω εν παροδω, είναι σημεία μεταξύ δύο ουράνιων σωμάτων όπου διατηρείται βαρυτική ισορροπία. Αν σε ένα από αυτά τα σημεία τοποθετηθεί ένας δορυφόρος, θα δέχεται συνολική βαρυτική δύναμη μηδέν, αν συνυπολογιστεί βέβαια και η φυγόκεντρος δύναμη.
Υπάρχουν πέντε τέτοια σημεία ισορροπίας (L1 έως L5) για ένα σύστημα δύο ουράνιων σωμάτων.
Συνεχίζοντας με τα έργα του Λαγκράντζ στο πεδίο της αστρονομίας, βλέπουμε ότι έχει αναφερθεί στην:
• Προσέλκυση ελλειψοειδών, το 1773, αυτό βρέθηκε στην εργασία του Maclaurin.
• Στην κοσμική εξίσωση του φεγγαριού, επίσης το 1773, που είναι αξιοσημείωτο για την πρώτη εισαγωγή της ιδέας του δυναμικού. Το δυναμικό ενός σώματος σε οποιοδήποτε σημείο είναι το άθροισμα της μάζας του κάθε στοιχείου του σώματος, όταν διαιρείται με την απόστασή του από το σημείο.Ο Λαγκράνζ έδειξε ότι αν το δυναμικό ενός οργανισμού σε ένα εξωτερικό σημείο ήταν γνωστό, η έλξη προς οποιαδήποτε κατεύθυνση θα μπορούσε να βρεθεί με τη μία. Η θεωρία του δυναμικού διαμορφώθηκε σε ένα έγγραφο που στάλθηκε στο Βερολίνο το 1777.
• Στην κίνηση των κόμβων της τροχιάς του πλανήτη, το 1774.
• Στην σταθερότητα των πλανητικών τροχιών, το 1776
• Στα δύο έγγραφα στα οποία η μέθοδος προσδιορισμού της τροχιάς του κομήτη από τρεις παρατηρήσεις είναι πλήρως καταρτισμένα, το 1778 και το 1783: αυτό δεν έχει αποδειχθεί πράγματι πρακτικά εφικτό, αλλά το σύστημα του υπολογισμού των διαταραχών με τη βοήθεια των μηχανικών αριθμητικών τετραγωνισμού αποτέλεσε τη βάση για τις περισσότερες μεταγενέστερες έρευνες σχετικά με το θέμα.
• Στον προσδιορισμό από τα κοσμικά και τις περιοδικές μεταβολές των στοιχείων των πλανητών, από 1781 έως το 1784, τα ανώτατα όρια που έχουν ανατεθεί για αυτά συμφωνούν πολύ με εκείνα που λαμβάνονται αργότερα από τους Λεβεριέ και Λαγκράνζ προχωρώντας στο βαθμό που η γνώση τότε επέτρεπε από τις μάζες των πλανητών.
• Στα τρία έγγραφα σχετικά με τη μέθοδο της παρεμβολής το 1783, 1792 και 1793, το τμήμα των πεπερασμένων διαφορών που ασχολούνται με αυτήν τώρα βρίσκεται στην ίδια φάση με εκείνη στην οποία ο Λαγκράνζ την άφησε.

O Λαγκράνζ προτάθηκε ως μέλος στην Ακαδημία του Βερολίνου και εξελέγη στις 2 Σεπτεμβρίου του 1756. Είχε εκλεγεί Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου το 1790, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας και εξωτερικό μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Σουηδίας το 1806. Το 1808, ο Ναπολέων ονόμασε τον Λαγκράνζ Μέγα Αξιωματικό της Λεγεώνας της Τιμής και Κόμη της αυτοκρατορίας. Του απονεμήθηκε το Grand Croix of the Ordre Imperial de la Reunion το 1813, μια εβδομάδα πριν το θάνατό του στο Παρίσι.
Στον Λαγκράνζ απονεμήθηκε το 1764 το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών για τα απομνημονεύματά του για την libration of the Moon. Το 1766 η Ακαδημία τον πρότεινε για το πρόβλημα της κίνησης των δορυφόρων του Δία, και το βραβείο απονεμήθηκε και πάλι στον Lagrange. Επίσης,μοιράστηκε ή κέρδισε τα βραβεία των 1772, 1774 και 1778.
Ήταν ένας από τους 72 εξέχοντες Γάλλους επιστήμονες οι οποίοι τιμήθηκαν με πλάκες στο πρώτο στάδιο του Πύργου του Άιφελ, όταν άνοιξε για πρώτη φορά. Η οδός Λαγκράνζ στο 5ο διαμέρισμα του Παρισιού φέρει το όνομά του. Στο Τορίνο, ο δρόμος όπου βρίσκεται το σπίτι της γέννησής του στέκει ακόμα το όνομά του Λαγκράνζ. Ο σεληνιακός κρατήρας Λαγκράνζ φέρει το όνομά του.
Το 1813 απεβίωσε και τάφηκε στο Πανθεον.

Για το τέλος κρατήσαμε ένα λαμπρό μυαλό του χώρου της Αστρονομίας. Αγαπούσε τη μουσική όσο και τα μυστήρια του Σύμπαντος, τα οποία βάλθηκε να τα ανακαλύψει! Γεννήθηκε στο Αννόβερο το μακρινό 1738, από γονείς μουσικούς και αφιέρωσε τη ζωή του στη μουσική, τα μαθηματικά και την αστρονομία! Το όνομά του: σερ Ουίλιαμ Χέρσελ!

Το 1774, σε ηλικία 36 ετών κατασκεύασε ένα κατοπτρικό τηλεσκόπιο με το οποίο ανακάλυψε τον πλανήτη Ουρανό.Στην αρχή βέβαια νόμιζε ότι παρακολουθούσε απλά ένα κομήτη αλλά όταν διαπίστωσε το τι κοιτάζει κατάλαβε το μέγεθος της ανακάλυψής του. Αυτό είχε βέβαια σαν αποτέλεσμα να γίνει διάσημος την εποχή εκείνη. Αποκορήφωμα βέβαια ήταν ο διορισμός του σε προσωπικό αστρονόμο του Βασιλιά Γεωργίου του Γ΄. Κάποια χρόνια αργότερα, το 1789, κατασκεύασε υπό την αιγίδα του Βασιλιά ένα ακόμη πιο ισχυρό τηλεσκόπιο με το οποίο πιστώθηκε αλλές 2 σημαντικές ανακαλύψεις. Τους Μίμα και Εγκέλαδο, δορυφόρους του Κρόνου άγνωστους μέχρι τότε.

Ο Χέρσελ μελέτησε τα νεφελώματα και συνέταξε σχετικό κατάλογο που περιείχε 2.500 νεφελώματα, έργο το οποίο συνεχίστηκε από τον γιο του, Τζον Χέρσελ, ο οποίος έγινε κι αυτός διάσημος αστρονόμος.

Έκανε ταξινόμηση των αστέρων, διπλών και περιοδικών, και έδωσε μια γενική εικόνα του Σύμπαντος. Ανακάλυψε πως ο Ήλιος δεν μένει ακίνητος, αλλά κινείται, με κατεύθυνση ένα σημείο στον αστερισμό Ηρακλή, γύρω από το κέντρο του Γαλαξία, παρασύροντας μαζί του ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα. Ανακάλυψε επίσης την υπέρυθρη ακτινοβολία το 1800, χρησιμοποιώντας θερμόμετρο και πρίσματα. Για την προσφορά του στην επιστήμη του χρίστηκε ιππότης το 1792.

Πέθανε το 1822, σε ηλικία 84 ετών αφήνοντας τεράστια κληρονομία πίσω του την οποία όπως είπαμε συνέχισε με μεγάλη επιτυχία ο γιός του Τζον!

Η επιστήμη της αστρονομίας σε βάθος χρόνου έχει καταφέρει να πάρει το μεγάλο άγνωστο και να το μετατρέψει σιγά σιγά σε κάτι προσιτό απ’ τον κόσμο αλλά και αρκετά κατανοητό. Αναρίθμητοι επιστήμονες και φιλόσοφοι έχουν συμβάλει σε αυτό. Σίγουρα ο σύγχρονος πληθυσμός του πλανήτη μας, που ζει στην εποχή του καταιγισμού των πληροφοριών, δεν είναι δυνατόν να τους γνωρίζει όλους. Είναι σαν να μπαίνεις σε μια τεράστια αίθουσα πλυμμυρισμένη με κόσμο. Και να τους γνωρίσεις έναν έναν σφίγγοντας τους το χέρι, είναι σίγουρο ότι μέτα κάποιους θα τους ξεχάσεις. Αυτό όμως δεν μειώνει την τεράστια συνεισφορά τους που έγινε θεμέλιος λίθος στην κατανόηση του απείρου.

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:

Έρευνα, Κώστας Καμπάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *