ΝΑΪΤΕΣ ΙΠΠΟΤΕΣ

στις

Οι ιππότες του ναού ή Ναΐτες γνωστοί και ως Φτωχοί Συστρατιώτες του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα, αποτέλεσαν ένα από τα πρώτα στρατιωτικά τάγματα στην ιστορία. Ήταν ενεργοί για σχεδόν δύο αιώνες.

Ιδρύθηκαν το 1118 μ.Χ. λίγο μετά το τέλος της Α’ Σταυροφορίας (1099 τελείωσε) με σκοπό να βοηθήσουν το χριστιανικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ να διατηρηθεί ενάντια των μουσουλμάνων και να εξασφαλίσει την ασφαλή και ελεύθερη προσέλευση του μεγάλου αριθμού των Ευρωπαίων προσκυνητών που συνέρρεαν στην Ιερουσαλήμ, μετά την κατάκτησή της από τους Σταυροφόρους. Φρουρούσαν ακόμη το σπουδαιότερο σκεύος της χριστιανοσύνης, το Άγιο Δισκοπότηρο. Αυτοαποκαλούνταν Ακτήμονες Ιππότες του Χριστού. Η ονομασία τους πιθανόν προέρχεται από το γεγονός ότι στο Όρος του Ναού (τμήμα στην Ιερουσαλήμ) υπήρχε ο περίφημος Ναός του Σολομώντα. Οι Ιππότες του Ναού ήταν ενεργοί από το 1119 μέχρι και το 1312 και δηλώνανε την πίστη τους στον Πάπα. Το αρχηγείο του τάγματος βρισκότανε στο Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ και αποτελούνταν από 15.000 με 20.000 μέλη που το 10% από αυτούς ήτανε ιππότες. Ακόμη οι Ναΐτες έχτισαν κάστρα και εκκλησίες στο Παρίσι, Προβηγκία (νοτιοανατολική Γαλλία), Γερμανία, Ιταλία, Νορβηγία, Αγγλία και Σκοτία

Υπήρχανε 4 βασικές κατηγορίες μέσα στο τάγμα. Οι ιππότες που είχαν εξοπλισμό βαρέος ιππικού, οι υπαξιωματικοί που είχαν εξοπλισμό ελαφρύ ιππικού και ήτανε κατώτερης κοινωνικής τάξης από τους ιππότες. Υπήρχαν επίσης οι κτηματίες που διαχειρίζονταν την περιουσία του τάγματος και οι ιερείς στρατιωτικοί που ήταν ιερείς για να καλύπτουν τις πνευματικές ανάγκες του τάγματος. Ο κάθε ιππότης ξεχωριστά είχε 10 άτομα για υποστήριξη. Υπήρχε επίσης ο αρχηγός του τάγματος, που ονομαζότανε μέγας μάγιστρος.

Μετά λοιπόν το τέλος της Α’ Σταυροφορίας δημιουργήθηκε το Χριστιανικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Η μεγαλύτερη απειλή για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ ήταν οι ηττημένοι Σαρακηνοί. Δεν εξοντώθηκαν εντελώς μετά το τέλος της Α’ Σταυροφορίας και εξαιτίας ότι διέθεταν μεγάλο αριθμό οχυρών στην Παλαιστίνη αποτελούσαν κίνδυνο. Το βασίλειο της Ιερουσαλήμ ήθελε να είχε στην κατοχή του τα οχυρά των Σαρακηνών οπότε θέλανε την ολική καταστροφή τους. Οι Ναΐτες Ιππότες συνέτριψαν τους μουσουλμάνους στην πολιορκία της Ασκάλωνας το 1153 στη μάχη του Μονζιζάρ το 1177 και στη μάχη του Άρσουφ το 1191. Στις μάχες τους απαγορευότανε να οπισθοχωρήσουν εκτός και αν υπήρχε διαταγή ή αν η αναλογία ήταν μεγαλύτερη από τρεις προς ένα.

Η ιστορία των Ναϊτών είναι συνδεδεμένη με τον Κόμητα, Ούγο της Καμπανίας που στο δεύτερο ταξίδι του, το 1114 ήταν συνοδευόμενος από έναν ιππότη. Τον Ούγο ντε Πάιν. Το 1118 μ.Χ. ο Ούγος μαζί με άλλους 8 ιππότες παρουσιάστηκαν στον βασιλιά και του πρότειναν να δημιουργήσουν ένα τάγμα ιπποτών που θα είχαν ως στόχο να προστατεύουν τους προσκυνητές. Οι εννιά ιππότες ήταν ο Ούγος ντε Πάιν, ο Γοδεφρείδος ντε Σαιν – Ομέρ, ο Αρκαμπώ ντε Σαιντ – Αινιάν, ο Παγιάν ντε Μοντιντιέ, και οι Ζοφρουά Μπισσό, Ροσσάλ ή Ρολάν, Γκοντεμάρ, Γκοντφρουά και τον Αντρέ ντε Μονμπάρ. Οι 9 ιππότες την ημέρα των Χριστουγέννων του 1119 ενώνονται και δίνουν τρεις όρκους για πενία, αγνότητα και υποταγή και ένα επιπλέον όρκο που είναι να προστατεύουν τους προσκυνητές. Η ένωση έγινε στον ναό του Αγίου Τάφου παρουσία του Πατριάρχη. Έτσι συγκροτήθηκε το πρώτο τάγμα των Ιπποτών. Ο βασιλιάς Βαλδουίνος Β’ και ο Πατριάρχης έδωσαν άμεσα χρηματική βοήθεια στο τάγμα. Επίσης ο Βαλδουίνος Β’ τους παραχώρησε μία πτέρυγα του παλατιού κοντά στον παλαιό Ναό του Σολομώντα για να ασκούν την δράση τους.

Υποστήριξη δέχτηκε επίσης το Τάγμα των Ναϊτών από τον Άγιο Βερνάρδο του Κλερβώ που εκτός από ότι τους αναγνώρισε επίσημα σαν ένα στρατιωτικό και θρησκευτικό τάγμα αλλά σύνταξε και την ορκωμοσία που έδιναν οι ιππότες που αργότερα ονομάστηκε Κανόνας των Ναϊτών. Ακόμη το 1128 μ.Χ. συγκαλεί σύνοδο στην Τρουά της Γαλλίας όπου γράφει το εγκώμιο των Στρατιωτών και ετοιμάζει τον Κανόνα που αποτελείται από 72 άρθρα. Μέσα στον Κανόνα υπήρχανε οι υποχρεώσεις, μαζί με το τι θα φοράνε και πως θα ήτανε το σήμα τους. Κάποιες από τις υποχρεώσεις τους ήταν:

Απαγορευόταν η συναναστροφή των ιπποτών με ιππότες που είχαν αφοριστεί. Όμως αν ερχότανε κάποιος στο Ναό σαν ικέτης όφειλαν να τον δεχθούν χριστιανικά.

Οι ιππότες επιβάλλεται να κοιμούνται με πουκάμισο και τα εσώρουχα σε ένα στρώμα με σεντόνι και μια κουβέρτα.

Μετάνοια τις Παρασκευές.

Εκτός από τις υποχρεώσεις υπήρχαν και οι ρήτρες που ξεκίνησαν να λειτουργούν μετά την λήξη της στρατιωτικής δράσης του Τάγματος. Μέσα σε αυτές τις απαγορεύσεις ήταν οι συναλλαγές τους με γυναίκες, οι συκοφαντίες προς άλλα μέλη του τάγματος, και το να χάσουν τον σκλάβο τους ή το άλογο τους.

Αργότερα μετά την λειτουργία του, το Τάγμα άρχισε να προσελκύει και άλλα μέλη. Άτομα που βρίσκονταν σε δύσκολη κατάσταση στην πατρίδα τους και θέλανε να γλιτώσουνε εντάσσονταν στο τάγμα των ιπποτών. Μέσα στο τάγμα υπήρχε σίγουρη κάλυψη των βιοτικών αναγκών αλλά και πλούσιες εμπειρίες σε ξένες χώρες.

Ο αριθμός των ιπποτών με τα χρόνια όλο και μεγάλωνε. Προσελκύονται πλέον πολλοί σταυροφόροι και Ευρωπαίοι ιππότες από τους Αγίους Τόπους για να πολεμήσουν κατά των μουσουλμάνων. Οι Ναΐτες λίγο αργότερα αποκτούν την εύνοια του Πάπα. Με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να εμπλακεί μαζί τους. Είχανε πλέον αποκτήσει μέσω δωρεών και κατακτήσεων μια μεγάλη ισχυρή δύναμη και τεράστια περιουσία. Απέκτησαν ακόμη κάποια προνόμια από τον Πάπα. Τα προνόμια αυτά ήταν ότι το τάγμα θα διατηρεί όλα τα λάφυρα, θα λογοδοτούν μόνο στον Πάπα και όχι στον βασιλιά, σε επισκόπους, αλλά ούτε και στον Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, και κυριότερο θα απαλλάσσονταν από την φορολογία ενώ είχανε το δικαίωμα στην περιοχή που βρίσκονταν να επιβάλλουν αυτοί τους φόρους.

Όμως δεν θα διαρκούσε για πολύ αυτό. Την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου του 1307 (από εκεί βγήκε και η δεισιδαιμονία της Παρασκευής και 13) πολλοί Ναΐτες συνελήφθησαν μετά από εντολές του βασιλιά Φιλίππου Δ’ του Ωραίου (όπως είχε χαρακτηριστεί). Μαζί με την υποστήριξη του Πάπα Κλήμη του Ε’ καταργήσανε το τάγμα και προχώρησαν σε δημεύσεις των περιουσιών τους. Τους χαρακτήρισαν αιρετικούς και τους βασάνισαν. Μόνο στο Παρίσι βασανίστηκαν 100 μέλη μαζί και ο Μέγας Μάγιστρος Ζακ ντε Μολέ. Πολλοί κάηκαν στην πυρά με αποτέλεσμα να έρθει και επίσημα το 1314 το τέλος του τάγματος. Την στιγμή όμως που καιγότανε ο Ζακ ντε Μολέ λέγεται ότι έκανε επικλήσεις στην Θεία Δικαιοσύνη και καταριότανε τους Κλήμη και Φίλιππο πως σε έναν χρόνο θα πεθάνουν. Ο Κλήμης Ε’ τελικά πέθανε ένα μήνα αργότερα ενώ ο Φίλιππος οκτώ μήνες αργότερα.

Οι Ναΐτες είχαν κατηγορηθεί για ακολασία και ομοφυλοφιλία. Ακόμη ότι ήταν φιλικοί με τους άπιστους, ασκούσαν μαγεία και λάτρευαν ένα είδωλο ονόματι Μπαφομέ. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν το πέτρινο είδωλο του διαβόλου. Σύμφωνα με συνωμοσιολόγους κάποια μέλη των Ναϊτών κατάφεραν να γλιτώσουν από την εκτέλεση και κατέφυγαν στην Σκωτία.

(Το πέτρινο ειδώλιο του Μπαφομέ που κατηγορούσαν τους Ναΐτες ότι λάτρευαν αυτό αντί του Χριστού)

Παρόλα αυτά οι θησαυροί των Ναϊτών είχαν εξαφανιστεί μυστηριωδώς όταν οι στρατιώτες του βασιλιά πήγανε να τους πάρουνε. Εικασίες δημιουργήθηκαν ότι πριν την οριστική σύλληψη οι ιππότες έκρυψαν τον θησαυρό. Κάποιοι λένε ότι ο θησαυρός είναι κρυμμένος μέχρι και σήμερα κάπου που όλοι μπορούν να το βρουν αλλά κανένας δεν έχει την δυνατότητα να τον αποκτήσει.

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:Έρευνα, Νίκος Ντουντουλάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *