Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ -ΣΚΥΛΛΑ, ΛΑΜΙΑ, ΕΜΠΟΥΣΑ, ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ-

στις

Η Εκάτη είχε μερίδιο στον Ουρανό, στη Γη και στη θάλασσα και δεν έγινε ποτέ Ολύμπια θεά, συνδεόταν έτσι με την ζωή των θεών και επομένως μ’ εμάς τους ανθρώπους. Γι’ αυτό εμφανιζόταν μικρότερη από τις άλλες θυγατέρες του Διός, αλλά το βασιλειό της, η θάλασσα δηλαδή, όπου διαδραματίστηκαν οι παμπάλαιες περιπέτειές της ήταν τόσο μεγάλο, ώστε και ο Όλυμπος δεν μπορούσε να το χωρέσει. Όταν δεν γύριζε στους δρόμους έμενε στην σπηλιά της. Αυτό έκανε και η κόρη της η Σκύλλα ένα θαλάσσιο τέρας. Έτσι εμφανίζεται στις ιστορίες των ναυτικών, οι οποίοι θέλανε να τρομάξουν τους στεριανούς, γιατί μόνο οι ίδιοι ξέρανε καλά τις φυσικές ιδιότητες και των πιο επικίνδυνων θέσεων και δεν συνέδεαν τη μεγάλη θεά, που μπορούσε να εμφανίζεται με διάφορες μορφές μ’ ένα μονάχα μέρος. Λέγανε οι θαλασσινοί ότι υπήρχαν δύο βράχοι, ο ένας τους τόσο ψηλός που χάνεται στον ουρανό και η κορφή του είναι αόρατη, στην μέση αυτού του βράχου βρίσκεται η σπηλιά της Σκύλλας. Δυτικά η σπηλιά τούτη άνοιγε προς τη μεριά του αδιαπέραστου σκοταδιού του Έρεβους, μέσα εδώ κατοικούσε η Σκύλλα γαβγίζοντας φοβερά σαν σκυλί.

Τα δώδεκα πόδια της ήταν υπανάπτυκτα, τα έξι τρομερά κεφάλια βρίσκονταν το καθένα πάνω σε ένα μακρύ λαιμό, στα στόματα φύτρωναν τα θανατηφόρα δόντια σε τρεις σειρές, έτσι ψάρευε βγάζοντας τα κεφάλια απο το σπήλαιο και αναζητούσε ανάμεσα στους βράχους δελφίνια, φώκιες ή μεγαλύτερα θαλάσσια τέρατα. Όταν το πλοίο του Οδυσσέα πέρασε από εκεί και ο ήρως, σύμφωνα με την συμβουλή της Κίρκης, αποφάσισε να αποφύγη τον άλλο βράχο, ή Σκύλλα άρπαξε έξι απο το πλήρωμα και τους έφαγε. Κάτω από τον άλλον βράχο ζούσε η Χάρυβδις. Αυτή ανήκει πρό παντός στις ιστορίες των ναυτικών και πολύ λίγο στη μυθολογία, αν και ο Όμηρος την οναμάζει <<θείαν Χάρυβδιν>> και την συνοδεύει με την ίδια λέξη (δία) με την οποία χαρακτηρίζει την όμορφη νύμφη των σπηλαίων Καλυψώ. Τρείς φορές την ημέρα ρούφαγε η Χάρυβδις το νερό της θάλασσας και τρεις φορές το ξανάβγαζε απο μέσα της. Στην κορυφή του βράχου που δεν ήταν τόσο ψηλός όσο ο απέναντι βράχος της Σκύλλας, βρισκόταν μια αγριοσυκιά, η ίδια η Χάρυβδις ήταν αόρατη. Θα μας πούνε αργότερα, πως ήταν κόρη της Γαίας και του Ποσειδώνος. Ένα τέρας που καταβρόχθιζε τα πάντα αφού άρπαξε και τα βόδια του Ηρακλή, γι’ αυτό ρίχτηκε απο τον κεραυνό του Διός στα βάθη της θάλασσας.

Παρόμοια διηγούνται για την Σκύλλα, το ίδιο και αυτή η άγρια Σκύλλα άρπαξε τα βόδια του Ηρακλή και γι’ αυτό εκείνος την σκότωσε. Ό πατέρας της ο Φόρκυς της ξαναέδωσε τη ζωή. Έκαψε πρώτα με δάδες το λείψανο της κόρης του και κατόπιν το έβρασε, γι’ αυτό η Σκύλλα δεν φοβόταν την θεά του κάτω κόσμου, την Περσεφόνη. Στην Σκύλλα πρέπει να αναγνωρίσουμε μια μεγάλη θεά όμοια με την μητέρα της Εκάτη που πλανιόταν με την μορφή σκύλας ή με την συνοδεία αλυχτισμάτων σκυλιών. Ίσως η Σκύλλα έχει αποδοθεί σύμφωνα με την φύση της πιο σωστά σε εκείνες τις παραστάσεις που την δείχνουν με ωραία γυναικεία μορφή ως την μέση, στα ισχύα ως σκύλα, και από εκεί και κάτω ψάρι. Οί διηγήσεις που την παρουσιάζουν με φτερά είναι επίσης σύμφωνες με την φύση στο ότι, αντίθετα με την Χάρυβδη, αυτή βασιλεύει όχι μόνο στα βάθη αλλά και στα πλάτη του κόσμου, και από επάνω και από κάτω. Ίσως το βασίλειό της να το έχει περισσότερο ανάμεσα σε εμάς, αν έτσι συνέβαινε αυτός είναι ο λόγος που ονομάζεται Τυρρηνίς, δηλαδή Ετρούσκα. Η μητέρας της θεάς αυτής που δεν πρέπει να την συγχέουμε με την άλλη Σκύλλα, την κόρη του Νίσου, που είχε μορφή ανθρώπου δεν ονομάζονταν μόνο Εκάτη, αλλά και Λάμια.

Στο σημείο αυτό οι ιστορίες αυτές γίνονται παραμύθια που δεν ανήκαν πιά στους μύθους των ναυτικών, και περισσότερο βρίσκονται στα κράσπεδα της μυθολογίας. Έγιναν παραμύθια που λέγανε οι παραμάνες στα παιδιά για να τα φοβερίσουν και να τα διασκεδάζουν σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων…Το όνομα Λάμια ή Λαμώ σημαίνει: καταβροχθίζω (<< λαιμός >> σημαίνει φάρυγξ). Οι παραμάνες την επικαλούνταν με το συγκεκομμένο τύπο Λαμώ, όπως και Ακκώ, Αλφιτώ, Γελλώ, Καρκώ και Μορμώ, αντί Μορμολύκη. Η Λάμια έλεγαν ήταν μια βασίλισσα και βασίλευε στη Λιβύη. Εκεί μάλιστα δείχνανε και την σπηλιά της, Ο Δίας την αγαπούσε γιατί ήταν ωραία και έτσι έκανε παιδιά μαζί της, που πέσανε θύματα της ζήλειας της Ήρας. Έκτοτε, από την στεναχώρια της είναι άσχημη και αρπάζει από φθόνο τα παιδιά των άλλων μανάδων. Έχει την ικανότητα να βγάζει τα μάτια της για να είναι έτσι πάντοτε ξύπνια και όταν ακόμα κοιμόταν, μπορούσε να παίρνει όλες τις μορφές, αν κατόρθωναν να την πιάσουν τότε θα βγάζαν από την κοιλιά της ζωντανά τα παιδιά που είχε αυτη αρπάξει απο τους γονείς. Έτσι διαβάσαμε μια ιστορία Τιτάνων για παιδιά όμοια μ’ εκείνη του Κρόνου. Η Λάμια κάτεχε απίσης έναν πύργο όπως ο Κρόνος, δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν στην πραγματικότητα ήταν θεά ή θεός, ή τελικά και τα δύο.

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:

ΠΗΓΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΟΕ ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *