ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

στις

Μεσαίωνας ονομάζεται η χρονική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας που διαδέχεται την περίοδο της Αρχαιότητας και τελειώνει με την περίοδο της Αναγέννησης. Διήρκεσε περίπου 1000 χρόνια, από την κατάλυση του Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους (476 μ.Χ.) και το θάνατο του Ιουστινιανού Α’ (565 μ.Χ.), του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα που διαπνεόταν από το όραμα της αναβίωσης της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της παγκόσμιας κυριαρχίας της, ως και την εποχή της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους (1453 μ.Χ.) και την ανακάλυψη της Αμερικής (1492 μ.Χ.) από τον Κολόμβο.

Παρά το γεγονός ότι ο λαϊκός θρύλος θεωρεί ότι τα βασανιστήρια δεν ήταν και τόσο διαδεδομένα την σκοτεινή περίοδο του Μεσαίωνα, αυτό έρχεται αυτόματα σε σύγκρουση με το γεγονός ότι οι Αρχές μπορούσαν να φτάσουν σε όρους φρίκης για να αποσπάσουν πληροφορία ή μαρτυρία. Κι έτσι ο Μεσαίωνας ήταν πράγματι η χρυσή εποχή των βασανιστηρίων, όταν οι κοινωνίες έβαζαν τα δυνατά τους να καταλήξουν σε νέες μαρτυρικές εφευρέσεις και δαιμόνιες συσκευές με μοναδικό σκοπό την πρόκληση ακόμα μεγαλύτερου πόνου και φρίκης.

Η μακάβρια εφευρετικότητα των δημίων, η πληθώρα των μεθόδων βασανισμού και η αδήριτη ανάγκη για ολοένα και πιο μεγαλοπρεπή βασανιστήρια άφησαν τη δική τους εποχή, καθώς οι λόγοι για να βασανιστεί κανείς περίσσευαν, ξεκινώντας από θρησκευτικές διαφορές και αιρετικές αντιλήψεις μέχρι τιμωρίες του ποινικού κώδικα και κοινωνικά παραστρατήματα, όλα καλούσαν σε έναν ακραίο βασανισμό του φταίχτη. Παρά ταύτα, οι παρακάτω αποτελούν ορόσημο μιας διεστραμμένης έννοιας δημιουργικότητας που κυριάρχησε στα μεσαιωνικά χρόνια και δεν είναι σίγουρα για τον λιπόψυχο…

 

Το Βασανιστήριο του Πριονιού

Απλή στη σύλληψη, η μέθοδος περιλάμβανε το ανάποδο κρέμασμα του θύματος, κι αυτό για να τρέχει το αίμα στο κεφάλι του κρατώντας το έτσι διαρκώς σε εγρήγορση, καθώς μια λιποθυμία θα χαλούσε όλο το αρρωστημένο κέφι. Ο δήμιος πριόνιζε τις σάρκες του δράστη μέχρι να τον κόψει στα δύο, αν και συνήθως σταματούσε στην κοιλιά, ώστε να παραταθεί το μαρτύριο.

Η Καρέκλα του Βασανισμού

Επίσης γνωστή ως Καρέκλα του Ιούδα, η φρικιαστική συσκευή έγινε σταθερά στα μπουντρούμια του Μεσαίωνα και παρέμεινε μάλιστα σε λειτουργία στην Ευρώπη μέχρι και τον 19ο αιώνα, για τέτοια επιτυχία μιλάμε. Η καρέκλα της φρίκης ήταν διακοσμημένη με 500-1.000 καρφιά και διέθετε λουριά ώστε να καθηλώνεται το θύμα. Σιδερένια συνήθως, διέθετε ακόμα και χώρο για να θερμαίνεται, προσθέτοντας το κατιτίς παραπάνω στον πόνο του άτυχου που κάθιζαν βίαια πάνω. Η θέα της και μόνο αλλά και η διαβόητη φήμη της έκανε τους ανθρώπους να ομολογούν χωρίς πίεση, καθώς έπειθε και τον πλέον κακόπιστο για τον πόνο που μπορούσε να ενσταλάξει.

Ο τροχός

Τροχοί χρησιμοποιούνταν σε πολλές τεχνικές βασανισμού, οι μεσαιωνικοί δήμιοι παραήταν ωστόσο εφευρετικοί για να αφήσουν τον τροχό στον υποδεέστερο βοηθητικό του ρόλο. Το θύμα δενόταν λοιπόν σε έναν μεγάλο ξύλινο τροχό και κατόπιν αφηνόταν να κυλήσει από την πλαγιά ενός λόφου. Η πρώιμη αυτή μέθοδος δεν ικανοποιούσε ωστόσο το κοινό και μια πιο σοφιστικέ χρήση εφευρέθηκε: ο τροχός προσαρμόστηκε σε μια βάση, για να μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα και μια σειρά από ανεπιθύμητα πράγματα μπορούσαν να συμβούν στο δεμένο πάνω του σώμα: η φωτιά ήταν πάντα ένας αλάνθαστος τρόπος, και τα καρφιά ωστόσο που έσκιζαν τη σάρκα δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Αργότερα τα καρφιά θα κάνουν την εμφάνισή τους πάνω στον τροχό, ενώ η χρήση του αφέθηκε πραγματικά ελεύθερη στη ζοφερή ανθρώπινη φαντασία. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα και για να παραμένει το σώμα του θύματος δεμένο πάνω του για μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο.

 

Το παλούκι

Το να καείς πάνω στο παλούκι ήταν συνήθως η τελευταία στάση στο μακάβριο ταξίδι του βασανισμού, μιας και η τεχνική αυτή ήταν μοιραία για τη ζωή του θύματος. Σε επίπεδο ιδεών, η λειτουργία του παλουκιού παραήταν απλή: Ένας σωρός από ξερά ξύλα με ένα παλούκι στο κέντρο, γύρω από το οποίο δενόταν το θύμα, ήταν το λαχταριστό σκηνικό για μια φωτιά που θα τον κατάκαιγε. Έπαιρνε συνήθως μισή ώρα μέχρι να χάσει το θύμα τις αισθήσεις του, όταν ωστόσο ο άνεμος απομάκρυνε τη φλόγα από το ανθρώπινο κορμί, το βασανιστήριο μπορούσε να κρατήσει μέχρι και 2 ώρες. Το παλούκι ήταν ο τελευταίος σταθμός στο βασανιστήριο, το σώμα ήταν λοιπόν ήδη κακοποιημένο μέχρι να φτάσει η ώρα του για την πυρά. Οι Ιεροεξεταστές έδωσαν μάλιστα στον τροχό μια άλλη νότα φρίκης: πριν να δεθεί το σώμα στο παλούκι, η γλώσσα του θύματος γινόταν «σάντουιτς» ανάμεσα σε δύο καυτές πλάκες σιδήρου. Κι αυτό γιατί η πρησμένη γλώσσα του θύματος το εμπόδιζε να μιλήσει καθαρά, κάνοντας κατόπιν τις κραυγές του πάνω στη φωτιά ακόμα πιο τρομακτικές, ακόμα πιο συναρπαστικές για το αδηφάγο πλήθος

Το αχλάδι της οδύνης

Αν υπήρχε κάτι χειρότερο από τον αποκολλητή στήθους αν και απίθανο, είναι αναμφίβολα το αχλάδι της οδύνης. Η συσκευή που ομοίαζε σε αχλάδι, με το σώμα του αχλαδιού να αποτελείται από 4 μεταλλικά «φύλλα», εισχωρούσε στο αιδοίο, τον πρωκτό ή το στόμα της γυναίκας, ανάλογα με το αδίκημα που είχε διαπράξει: στο στόμα για τις αιρετικές, στις άλλες κοιλότητες για τις ομοφυλόφιλες, μοιχαλίδες ή απλώς μάγισσες. Όταν το αχλάδι εισχωρούσε αρκετά, τα μεταλλικά του φύλλα άνοιγαν προκαλώντας εκτεταμένη εσωτερική ζημιά. Η συσκευή σπάνια αποδεικνυόταν θανατηφόρα, ενώ επίσης σπανίως χρησιμοποιούταν μόνη της: ακολουθούσαν μια σειρά από εξίσου φρικιαστικά βασανιστήρια ειδικά για γυναίκες.

Η σιδηρά κόρη

Πρόκειται για τόσο διαβολική συσκευή που για χρόνια πιστευόταν ότι ανήκε στη μυθιστορηματική φαντασία ή σε λαϊκούς θρύλους. Κι όμως, υπήρξε! Οι διπλές πόρτες της κατακόρυφης σαρκοφάγου, που διέθεταν καρφιά στις εσωτερικές τους επιφάνειες, άνοιγαν από μπροστά για να μπει το θύμα μέσα στη συσκευή. Κι όταν έκλειναν οι πόρτες της κολάσεως, τα στρατηγικά τοποθετημένα καρφιά έβλαπταν ανεπανόρθωτα τα ζωτικά όργανα του ανθρώπου. Υπήρχε ωστόσο ένα «τυράκι» στην όλη ιστορία, τα καρφιά ήταν σχετικά κοντά, για να μην αποβούν τα τραύματα μοιραία αμέσως. Αντιθέτως, το θύμα σφάδαζε από τον πόνο και πέθαινε τελικά από αιμορραγία μερικές ώρες αργότερα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν φυσικά τα καρφιά που είχαν τοποθετηθεί επίτηδες για να βγάζουν τα μάτια του θύματος. Η πρώτη σιδηρά κυρία βρέθηκε το 1800 σε κάστρο της Νυρεμβέργης, γεγονός που απέδειξε ότι δεν ήταν ζοφερή φαντασία αλλά ακόμα ζοφερότερη πραγματικότητα. Μια παραλλαγή που ανακαλύφθηκε στην Ισπανία είχε τη μορφή της Παρθένου Μαρίας, ενώ διέθετε εσωτερικό μηχανισμό που έκαναν τα καρφιά της σαρκοφάγου να «αγκαλιάζουν» το θύμα.

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:Έρευνα, Τζίνα Σαμπάνη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *