Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ NASA

στις

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΑSΑ: ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ!

Η Ρωσική απειλή
Η πρώτη επιτυχημένη απόπειρα εκτόξευσης τεχνητού δορυφόρου πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1957. Και το όνομα του: Σπούτνικ 1!Το πρόβλημα για το Αμερικάνικο Κονγκρέσο ήταν φυσικά ότι δεν το είχαν πραγματοποιήσει οι ίδιοι. Η διαφαινόμενη απειλή στην ασφάλεια και την τεχνολογική υπεροχή που θεωρούσαν ότι είχαν εως τότε οι ΗΠΑ έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, προκάλεσε την έντονη ανυσηχία στο Αμερικάνικο κοινοβούλιο και αποφάσισαν να δράσουν άμεσα. Με την πρωτοβουλία του τότε προέδρου Ντουάιτ Άιζενχάουερ και των συμβούλων του κατέληξαν στην αναγκαιότητα δημιουργίας μιας νέας ομοσπονδιακής υπηρεσίας που θα αποσκοπούσε στη διαχείριση όλης της μη στρατιωτικής δραστηριότητας στο χώρο του διαστήματος.

Και το όνομα αυτής: NASA
Στις 29 Ιουλίου του επόμενου έτους ο πρόεδρος Άιζενχάουερ υπέγραψε την Πράξη Εθνικής Αεροναυτικής και Διαστήματος. Η NASA είχε μόλις γεννηθεί! Λίγους μήνες πριν και συγκεριμένα τον Γενάρη του 1958 και με τη βιασύνη έκδηλη προκειμένου να “απαντήσουν” στη Ρωσική αντίστοιχη υπηρεσία για το Σπούτνικ, οι ΗΠΑ έστειλαν στους ουρανούς τον Satellite 1958 Alpha, ή αλλιώς Explorer.
Η επίσημη λειτουργία της υπηρεσίας ξεκίνησε την πρώτη ημέρα του Οκτώβρη και αποτελούνταν κυρίως από τέσσερα εργαστήρια και 80 υπαλλήλους. Ο συμαντικότερος παράγοντας προκειμένου να εισέλθει η NASA στην κούρσα του διαστήματος ήταν η τεχνολογία από το Γερμανικό πυραυλικό πρόγραμμα, το οποίο καθοδηγούσε ο Βέρνερ φον Μπράουν ο οποίος έγινε Αμερικάνος πολίτης αμέσως μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, 60 χρόνια μετά περίπου θεωρείται ο πατέρας του διαστημικού προγράμματος στις ΗΠΑ.
Αργότερα κάποια στοιχεία της Υπηρεσίας Στρατιωτρικών Βαλλιστικών (ομάδα που άνηκε η ομάδα του Μπράουν) αλλά και του Εργαστηρίου Ερευνών του Ναυτικού ενσωματώθηκαν στην NASA.

Τα πρώτα βήματα
Ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου πίεζε τη NASA να προχωρίσει γοργά προς την ολοκλήρωση κάποιων προγραμμάτων. Τα πρώτα από αυτά περιελάμβαναν έρευνες πάνω στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Το πρώτο πρόγραμμα που εγκαινίασε μια σειρά σε βάθος χρόνων ήταν το Μέρκιουρι που ξεκίνησε αμέσως το 1958. Τότε ήταν που Αμερικάνικη διαστημική υπηρεσία έκανε τα πρώτα δειλά βήματα στο δύσβατο μονοπάτι της εξερέυνησης του Διαστήματος, με αποστολές που αποσκοπούσαν στην έρευνα όσον αφορά τη δυνατότητα επιβίωσης του ανθρώπου στον χώρο του διαστήματος. Τους προσφέρθηκε απλόχερα χείρα βοηθείας και από άλλες υπηρεσίες των ΗΠΑ, όπως ο στρατός ξηράς, το ναυτικό και η αεροπορία. Η τελευταία παρείχε τεχνική βοήθεια προερχόμενη απ’ την ανάπτυξη πειραματικών αεροσκαφών που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1950.
Γεγονός είναι πάντως πως στις 5 Μαίου του 1961 ο πρώτος Αμερικάνος στο διάστημα είχε πλέον ταυτότητα! Ο αστροναύτης Άλαν Σέπαρντ πιλοτάρισε το Freedom 7 σε 15-λεπτη υποτροχιακή πτήση. Ο γύρος της Γης πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα απ’ τον Τζον Γκλεν ο οποίος μπήκε στην τροχιά του πλανήτη μας σε μία πτήση 5,5 ωρών με το σκάφος Friendship 7.
Έχοντας πλέον ως σύμμαχο τη γνώση ότι οι επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις είναι εφικτές, γεννήθηκε το πρόγραμμα Τζέμινι που είχε ως σκοπό την έρευνα και την επίλυση των προβλημάτων που θα προέκυπταν ώστε να πατήσει ο άνθρωπος το πόδι του στη Σελήνη.
Οι αστροναύτες Τζον Γιανγκ και Βέρτζιλ Γκρίσομ με την αποστολή Τζέμινι ΙΙΙ στις 23 Μαρτίου του 1965 απέδειξαν ότι οι επανδρωμένες αποστολές μεγάλης διάρκειας ήταν πλέον εφικτές, όπως και η συνάντηση και σύνδεση με άλλο σκάφος στο διάστημα. Επίσης μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος συγκεντρώθηκαν επαρκή ιατρικά δεδομένα για την επίδραση της έλλειψης βαρύτητας στον ανθρώπινο οργανισμό.
Το φεγγάρι περίμενε πλέον καρτερικά για να κατακτηθεί!

Πρόγραμμα Απόλλων και τα πρώτα σεληνιακά δείγματα
Ο σχεδιασμός για την προσελήνωση ανθρώπων αλλά και την ασφαλή επιστροφή τους πίσω στη Γη ήταν ο σκοπός του τολμηρού προγράμματος Απόλλων. Όλοι γνωρίζουν για την επιτυχημένη απόπειρα του Απόλλων 11 με τους Νηλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν να περνούν στην ιστορία ως οι πρώτοι άνθρωποι που το κατάφεραν ποτέ, αλλά και την άτυπη νίκη των ΗΠΑ έναντι στην Ρωσία στην κατάκτηση του διαστήματος. Πριν από την προσελήνωση όμως που άφησε άφωνο όλον τον πλανήτη στις 20 Ιουλιου του 1969, έιχαν πραγματοποιηθεί άλλες δύο αποστολές, το Απολλων 8 και 10 οι οποίες δοκίμασαν διάφορα εξαρτήματα κατά την περιστροφή τους γύρω απ’ την Σελήνη. Επίσης επέστρεψαν στη Γη με φωτογραφίες απ’ την επιφάνειά της. Το Απόλλων 13 δεν προσεληνώθηκε ποτέ λόγω μηχανικής βλάβης, αλλά ως εκ θαύματος επέστρεψαν όλοι σώοι και με εκατοντάδες φωτογραφίες στις αποσκευές του. Συνολικά έξι αποστολές προσγειώθηκαν στην επιφάνεια της Σελήνης και επέστρεψαν με πλήθος επιστημονικών δεδομένων και 400 κιλά σεληνιακών δειγμάτων. Εκτελέστηκαν πειράματα μηχανικής εδάφους, μετεωριτικά, σεισμικά, θερμικά, σεληνιακής τοπογραφίας, μαγνητικού πεδίου και ηλιακού ανέμου. Στο πρόγραμμα Απόλλων είχαν λάβει μέρος άτομα και από άλλες χώρες του πλανήτη όπως ο Εμανουέλ Χερναντεζ από το Μεξικό, ο Δημήτρης Κρεμαστιώτης από τη χώρα μας και ο Μπαζ Γκαιλαρό από τη Γαλλία.

Ο πρώτος διαστημικός σταθμός
Ο πρώτος διαστημικός σταθμός που έθεσαν σε τροχιά οι ΗΠΑ είχε το ευφάνταστο όνομα Σκάιλαμπ. Από το 1973 έως και το 1979 ο 75 τόννων σταθμός ήταν σε γήινη τροχιά και στο διάστημα αυτό τον επισκέφθηκαν τρεις φορές πληρώματα αστροναυτών. Ο Σκάιλαμπ περιελάμβανε ένα εργαστήριο για μελέτη των επιπτώσεων της μικροβαρύτητας αλλά και ένα ηλιακό παρατηρηρήριο. Υπήρχαν επίσης σχέδια πρόσδεσης σε ένα Διαστημικό Λεωφορίο προκειμένου να ανεβάσει τον σταθμό σε μεγαλύτερη ύψος για ασφάλεια, όμως ο Σκάιλαμπ μπήκε στην ατμόσφαιρα και καταστράφηκε το 1979.

Τα δυστυχήματα που στιγμάτισαν τη NASA
Τα δυστυχήματα δεν έλλειψαν απ’ το πρόγραμμα της διαστημικής υπηρεσίας. Στις 28 Ιανουαρίου του 1986 το διαστημικό λεωφορείο διαλύθηκε στον αέρα 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του επταμελούς πληρώματός του, αλλά και ενός πολίτη, της δασκάλας Κρίστα Μακόλιφ. Η καταστροφή έγινε πάνω απ’ το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα και η αιτία ήταν η αποκόλληση σε δακτύλιο σφραγίσματος στη δεξιά δεξαμενή. Το συγκεκριμένο γεγονός οδήγησε σε αναστολή του διαστημικού προγράμματος για περισσότερο από δύο χρόνια.
Το 2003 και 17 χρόνια μετά την τραγωδία που προαναφέραμε, μία άλλη έμελε να στοιχειώσει τη NASA. Το διαστημικό λεωφορείο Κολούμπια διαλύθηκε ολοσχερώς, σαν επανάληψη ενός κακόγουστου αστείου, σε ύψος 60 χιλιομέτρων πάμω απ’ το Τέξας και τη Λουϊζιάνα, κατά τη διάρκεια επανόδου της αποστολής στη Γη. Το επταμελές πλήρωμα σκοτώθηκε μέσα σε μία μπάλα φωτιάς.

Η κατάκτηση του Κόκκινου πλανήτη
Δύο αποστολές προσγειώθηκαν στον Άρη τα προηγούμενα χρόνια. Συγκεριμένα στις 4 Αυγούστου του 2007 απογειώθηκε η μη επανδρωμένη αποστολή Φοίνιξ και προσγειώθηκε 4 χρόνια αργότερα στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη το σκάφος Curiosity (μτφ: Περιέργεια) συλλέγοντας πολύτιμα δεδομένα.
Οι ειδικοί και οι επιστήμονες συμφωνούν πάντως πως η πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη δεν είναι μακριά απ’ την πραγματικότητα.

Τι μας επιφυλάσει το μέλλον;
Ήδη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις, αποστολές της NASA βρίσκονται ήδη καθ’ οδόν προς τον Ερμή και τον Πλούτωνα. Επίσης πραγματοποιούνται έρευνες που σχετίζονται με τον Άρη και τον Κρόνο, αλλά και τον πλανήτη μας και τον Ήλιο. Αποστολές που στο εγγύς μέλλον θα ταξιδέψουν για τον Δία βρίσκονται στο στάδιο του σχεδιασμού, με τα δρομολόγια της NASA να καλύπτουν ήδη το μισό Ηλιακό σύστημα.
Η διαστημοσυσκευή Curiosity ψάχνει αυτή τη στιγμή πιθανά αποθέματα νερού στον βόρειο πόλο του Άρη. Τέλος νέες έρευνες βρίσκονται σε εξέληξη σχετικά με τη Σελήνη, όπου και το 2020 υπολογίζεται να ξαναγίνει επίσκεψη της με επανδρωμένες αποστολές.

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:Έρευνα, Κώστας Καμπάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *