Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΚΩΔΙΚΑ DA VINCI»

στις

Ο Κώδικας Ντα Βίντσι  (“The Da Vinci Code”) είναι μυθιστόρημα μυστηρίου και συνωμοσιών του Αμερικανού συγγραφέα Νταν Μπράουν (Dan Brown). Το βιβλίο εκδόθηκε πρωτοεκδόθηκε το 2003 και σύντομα έγινε best seller παγκοσμίως πουλώντας ογδόντα (80) εκατομμύρια αντίτυπα. Μεταφράστηκε σε 44 γλώσσες.
Ο Νταν Μπράουν βραβεύτηκε για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα με το βραβείο “Book of the Year – Adult Fiction” της “American Booksellers Association” το 2004 και με το βραβείο “British Book of the Year Award” το 2005.
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε και για τον κινηματογράφο το 2006, από τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ και γνώρισε και αυτό μεγάλη επιτυχία.

Ο μελετητής των συμβόλων και καθηγητής στο Χάρβαρντ  Ρόμπερτ Λάγκτον ( Robert Langdon) και η αποκρυπτογράφος Σόφι Νεβέ (Sophie Neveu) – εγγονή του δολοφονημένου εφόρου -καλούνται να βοηθήσουν την αστυνομία, στην διαλεύκανση του φόνου του εφόρου του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της έρευνας έρχονται αντιμέτωποι με την θρησκευτική και παραθρησκευτική ιστορία του Μεσαίωνα, που φαίνεται ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Η συγγραφέας και μεταφράστρια Αργυρώ Μάντογλου, επισημαίνει για το βιβλίο: «…Ανάμεσα στις συνωμοσίες των μυστικών αδελφοτήτων, στους σατανικούς εχθρούς και αντιπάλους, στους ιππότες και ιερείς και το ανελέητο κυνηγητό αποκαλύπτεται πως ο Ιησούς παντρεύτηκε τη Μαρία Μαγδαληνή, «τη βασίλισσα που εξοβελίστηκε από τις σελίδες της ιστορίας» και οι απόγονοί τους κατέφυγαν στη Γαλλία, ενώ το Άγιο Δισκοπότηρο δεν ήταν ένα κύπελλο αλλά το ιερό θηλυκό, «η εξορισμένη Μαρία».

Οι υπαινιγμοί για σκανδαλώδεις ραδιουργίες, ο ρυθμός και η ταχύτητα της δράσης, τα ημιτελή κεφάλαια, το συνεχώς διακοπτόμενο νήμα της αφήγησης υποβάλλουν στον αναγνώστη μιαν εξάρτηση, την οποία ενισχύουν οι συνεχείς μετατοπίσεις, οι δήθεν αποκαλύψεις, οι ιστορικές παραχαράξεις, οι παραποιήσεις, οι σπαζοκεφαλιές, το αβασάνιστο κολάζ πληροφοριών, οι αβαθείς χαρακτήρες, οι σκανδαλώδεις ισχυρισμοί για τη ζωή του Ιησού αλλά και άλλων ιστορικών προσώπων, όλα αυτά κατέστησαν τον «Κώδικα…» το πλέον ευυπόληπτο μυθιστόρημα της εποχής μας, με κίνδυνο να γίνει πιο δημοφιλές από τον ίδιο το ζωγράφο….»

Στην υπόθεση βλέπουμε τον έφορο του μουσείου του Λούβρου, να βρίσκεται ένα βράδυ δολοφονημένος, ενώ στο σώμα του έχει γράψει με το αίμα του ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα, λίγο πριν πεθάνει.
Η αστυνομία του Παρισιού, με τη βοήθεια της αποκρυπτογράφου της Σόφι Νεβώ, προσπαθεί να διαλευκάνει το έγκλημα όταν μαθαίνει ότι βρίσκεται στο Παρίσι για επαγγελματικούς λόγους, ο καθηγητής συμβολολογίας του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Λάνγκτον, και του οποίου τη βοήθεια στην αποκρυπτογράφηση του συμβόλου, ζητάνε. Η Νεβώ αποκαλύπτει εμπιστευτικά στον Λάγκτον, ότι η αστυνομία εξαιτίας μιας σημείωσης που βρέθηκε δίπλα στο πτώμα του παππού της, που έλεγε «ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΛΑΓΚΝΤΟΝ», πιστεύει ότι εκείνος είναι ο δολοφόνος. Ο Λάγκτον ξεφεύγει από την αστυνομία ενώ προσπαθεί να βρει τη λύση στο αίνιγμα της δολοφονίας του εφόρου για να απαλλάξει τον εαυτό του από την άδικη κατηγορία. Με τη βοήθεια των πληροφοριών και των αναμνήσεων της Νεβώ, καταλαβαίνει ότι ο έφορος είναι μέλος μιας συνωμοτικής ομάδας, του «Κοινού της Σιών», τα έγγραφα της οποίας με κίνδυνο της ζωής του ο έφορος κατάφερε να διαφυλάξει. Μέσα από τη λύση και άλλων γρίφων που συνεχώς εμφανίζονται μπροστά τους και απαιτούν τη λύση τους, προκειμένου να διαλευκανθεί το μυστήριο, οι δυο επιστήμονες καταφέρνουν τελικά να ανακαλύψουν τον δολοφόνο του έφορου αλλά και το λόγο της δολοφονίας του.

Αντιδράσεις

Οι χριστιανικές εκκλησίες ήταν από τις πρώτες που αντέδρασαν στον μύθο του βιβλίου: ότι η Μαρία Μαγδαληνή ήταν σύζυγος του Ιησού Χριστού και μάλιστα περίμενε και το παιδί του. Οι αντιδράσεις μεγάλωσαν με την κυκλοφορία του φιλμ (αφού η ταινία μπορούσε να φτάσει σε πολύ μεγαλύτερο κοινό από ότι το βιβλίο). Το 2006 ο Αρχιεπίσκοπος Angelo Amato, του ανάλογου τμήματος του Βατικανού κάλεσε τους πιστούς να μποϋκοτάρουν την ταινία.  Το ίδιο έκανε και η συνέλευση των Καθολικών επισκόπων των Η.Π.Α, όπως επίσης και η Ελλαδική εκκλησία.

Κατηγορίες για λογοκλοπή

Ένα θέμα που προέκυψε – μετά την τεράστια επιτυχία του βιβλίου – ήταν η κατηγορία για λογοκλοπή. Ο συγγραφέας Lewis Perdue μήνυσε τον Μπράουν για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας αφού υποστήριξε ότι είχε γράψει το βιβλίο του με βάση δυο δικά του έργα το “The Da Vinci Legacy” του 1983 και το “Daughter of God” του 2000. Ωστόσο το δικαστήριο (πρωτόβαθμα) δεν δικαίωσε τον Perdue.
Το 2006 σειρά είχε ο εκδοτικός οίκος του Μπράουν, “Random House”, ο οποίος μηνύθηκε για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από τους συγγραφείς Michael Baigent και Richard Leigh. Οι δύο συγγραφείς υποστήριξαν ότι ο Μπράουν χρησιμοποίησε αυτούσια αποσπάσματα από το βιβλίο τους “Holy Blood, Holy Grail”. Και αυτή τη φορά, το δικαστήριο (σε πρώτο και δεύτερο βαθμό) δικαίωσε τον Μπράουν.

Η απάτη για τους «απόγονους» του Χριστού και της Μαγδαληνής. Η οργάνωση που υποτίθεται ότι τους προστάτευε και τα περίφημα έγγραφα εξαπάτησαν χιλιάδες πιστούς. Κάπως έτσι γράφτηκε και ο «Κώδικας Ντα Βίντσι».

Η ιδέα ότι η Μαρία Μαγδαληνή είναι η μοναδική γυναίκα απόστολος που έχει γράψει δικό της Ευαγγέλιο είναι παλιά και φτάνει μέχρι την αρχαιότητα. Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν το “Ευαγγέλιο της Μαρίας” απόκρυφο, δηλαδή ότι γράφτηκε πολύ αργότερα από τα γεγονότα που ισχυρίζεται ότι καταγράφει και συγγραφέας δεν είναι η ίδια. Ωστόσο, η Μαρία ήταν μία σημαντική προσωπικότητα για ένα απόκρυφο χριστιανικό κίνημα γνωστό ως Γνωστικισμό, το οποίο ήταν αντίθετο προς την επικρατούσα ιδεολογία της Εκκλησίας. Οι Γνωστικοί, όπως και όλοι οι άλλοι Χριστιανοί που η επίσημη Εκκλησία θεωρούσε αιρετικούς, διώχθηκαν. Σύμφωνα με την παράδοση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μετά από τη σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού, η Μαρία Μαγδαληνή συνόδευσε την Παρθένο Μαρία στην ελληνική πόλη της Εφέσου, όπου πέθανε και τάφηκε. Το σώμα της μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου διατηρήθηκε ως πολύτιμο λείψανο….
Σύμφωνα με μια άλλη, πολύ μεταγενέστερη παράδοση, η Μαρία ταξίδεψε στη ρωμαϊκή επαρχία Γκάλια Ναρμπογένσις, τη σημερινή Προβηγκία στη νότια Γαλλία, φέρνοντας μαζί της το Άγιο Δισκοπότηρο. Κατά τον Μεσαίωνα, δύο γαλλικά μοναστήρια ισχυρίστηκαν ότι έχουν τα λείψανα της Μαρίας Μαγδαληνής, αν και μάλλον πρόκειται για δύο μεσαιωνικές απάτες. Τα μοναστήρια καταστράφηκαν όπως και τα λείψανα, κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Πάντως στη γαλλοκαθολική παράδοση, δεν υπάρχει καμία αναφορά σχετικά με τον γάμο της Μαρίας και του Ιησού….
Ο Νταν Μπράουν βάσισε το δημοφιλές μυθιστόρημά του, “Ο Κώδικας Ντα Βίντσι”, στο έργο των Μάικλ Μπέιτζεντ, Ρίτσαρντ Λι και Έρικ Λίνκολν, που εξέδωσαν το βιβλίο τους, “Άγιο αίμα, Άγιο Δισκοπότηρο” το 1982. Αν και υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ του βιβλίου τους και του Μπράουν, υπάρχουν επίσης σημαντικές διαφορές. Ο Μπράουν εμπλέκει την οργάνωση Opus Dei, περιγράφοντάς την ως ομάδα κρούσης της Καθολικής Εκκλησίας, επανδρωμένης με μισότρελους μοναχούς-δολοφόνους. Οι Μπέιτζεντ, Λι και Λίνκολν βασίζουν τη θεωρία τους για τους επιζώντες απογόνους του Ιησού Χριστού και της Μαρίας Μαγδαληνής σε έγγραφα που ανακάλυψαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας τη δεκαετία του 1970. Τα έγραφα που αποτελούν το “κλειδί” για το μυστήριο της συνωμοσίας, έχουν το όνομα “Μυστικοί φάκελοι του Ανρί Λομπινό”. Οι Μυστικοί Φάκελοι του Ανρί Λομπινό Οι φάκελοι αποκάλυψαν ένα εξωπραγματικό μυστικό, αν και όχι αυτό που αποκαλύπτεται στο “Άγιο αίμα, Άγιο Δισκοπότηρο” ή στον “Κώδικα ΝταΒίντσι”. Οι 27 σελίδες των Φακέλων είναι ένα μείγμα εγγράφων, μεταξύ των οποίων η “Γενεαλογία των Μεροβίγγειων Βασιλέων και η Μεροβίγγεια προέλευση πολλών γαλλικών και ξένων Οίκων”. Υπάρχει ακόμα ένα τμήμα της ιστορίας του Κοινού της Σιών, της μυθικής οργάνωσης που υποτίθεται ότι κινούσε τα νήματα της πολιτικής και της θρησκείας για αιώνες, μαζί με μία λίστα των Μεγάλων Δασκάλων της, η οποία περιλαμβάνει φωτεινές μορφές όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ισαάκ Νεύτων, ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Ζαν Κοκτό. Και μία γενεαλογία που αποδεικνύει την άμεση καταγωγή ενός Γάλλου, του Πιερ Πλαντάρ, από τον τελευταίο Μεροβίγγειο βασιλιά, τον Δαγοβέρτο τον ΙΙ. Ο Πιερ Πλαντάρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1920….
Οι γονείς του ήταν και οι δύο υπηρέτες, ενώ ο ίδιος εκπαιδεύτηκε ως σχεδιαστής. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η μισή Γαλλία βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή, ο Πλαντάρ προσπάθησε να σχηματίσει αρκετές οργανώσεις με ισχυρά εθνικιστική, αντισημιτική και αντιμασονική ιδεολογία. Αντί να ευχαριστηθούν οι γερμανικές αρχές, του απαγόρευσαν αυτές τις δραστηριότητες. Όταν αυτός συνέχισε, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στη φυλακή για τέσσερις μήνες. Το 1951 ο Πλαντάρ παντρεύτηκε και μετακόμισε στο Ανμάς στη νοτιοανατολική Γαλλία. Το 1953 κλείστηκε ακόμη έξι μήνες στη φυλακή για απάτη. Το Μάιο του 1956, ο Πλαντάρ αποφάσισε να σπρώξει λίγο το πεπρωμένο του και ίδρυσε μια τοπική οργάνωση με το όνομα Κοινό της Σιών, την οποία περιέγραψε με μεγαλοπρέπεια ως ένα “Καθολικό ιπποτικό τάγμα για την προαγωγή μιας ανεξάρτητης συντηρητικής ένωσης”. Όμως, οι σκοποί του Κοινού αποδείχθηκαν αρκετά ήπιοι, καθώς περιορίστηκε στην εκστρατεία για κοινωνική στέγαση χαμηλού κόστους στην Ανμάς. Το όνομα “Σιών” δεν ήταν κάποια αναφορά στο Ισραήλ ή στην Ιερουσαλήμ, αλλά στο κοντινό Όρος Σιών. Σύμφωνα με το γαλλικό κράτος, το Κοινό της Σιών διαλύθηκε το φθινόπωρο του 1956 και δεν είχε καμία δραστηριότητα μετά από την ημερομηνία αυτή. Όμως η δημιουργία του ήταν μόνο το πρώτο νήμα σε έναν πολύπλοκο ιστό επινόησης, απάτης και πλαστογραφίες στις οποίες θα επιδίδονταν ο Πλαντάρ και οι συνένοχοί του, Φιλίπ ντε Σεριζί και Ζεράρ ντε Σεντ, στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας. Η κομπίνα του Πλαντάρ Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Πλαντάρ γνώρισε τον Νοέλ Κορμπού, έναν ιδιοκτήτη εστιατορίου στο μικρό χωριό Ρεν-λε-Σατό στην περιοχή του Λανγκτόγκ στη νοτιοανατολική Γαλλία. Ο Κορμπού φημίζονταν στη Γαλλία για τον ρόλο που είχε παίξει στη διάδοση της ιστορίας του Πατέρα Φρανσούα Μπερενζέ Σονιέρ, του ιερέα του Ρεν-λε-Σατό ο οποίος, σύμφωνα με τον Κορμπού, είχε ανακαλύψει έναν αρχαίο θησαυρό, αλλά και κάτι μυστηριώδη έγγραφα κατά την ανακαίνιση του ναού του το 1891. Η αλήθεια ήταν κάπως πιο αποκρουστική. Ο ιερέας Σονιέρ στην πραγματικότητα εξαπατούσε τους ενορίτες του, εισπράττοντας χρήματα για ευχές προς του νεκρούς, τις οποίες δεν διάβαζε ποτέ. Ο θρύλος όμως ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον και ευνοϊκός για τη δουλειά του Κορμπού και τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης πίστεψαν την ιστορία του κρυμμένου θησαυρού. Ο Πλαντάρ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον θρύλο προς όφελός του, κατασκευάζοντας τα μυστηριώδη έγγραφα, τα οποία υποτίθεται ότι είχε βρει ο ιερέας Σονιέρ μαζί με τον θησαυρό. Φυσικά, τα έγγραφα αφορούσαν το τελείως φανταστικό μεσαιωνικό Κοινό της Σιών και περιείχαν αποδείξεις για τους δεσμούς του Πλαντράρ με τον Δαγοβέρτο τον ΙΙ….
Μαζί με τον Φίλιπ Σεριζί, ο Πλαντάρ δημιούργησε τους “Μυστικούς φακέλους” και τους “φύτεψε” στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας το 1967. Ταυτόχρονα, ένας άλλος συνεργός του, ο συγγραφέας Ζεράρ ντε Σεντ, έγραψε το βιβλίο, “Ο καταραμένος θησαυρός της Ρεν-λε-Σατό”, με περιγραφές των μυστηριωδών εγγράφων και του μεγάλου μυστικού τους. Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ στη Γαλλία και μεταφράστηκε και στα Αγγλικά. Το μόνο που χρειαζόταν τώρα ο Πλαντάρ ήταν κάποιος που θα “ανακάλυπτε” τα πρωτότυπα και θα έκανε όλες τις συνδέσεις που ήθελε ο Πλαντάρ. Αυτός που τελείως τυχαία μπήκε στη σκηνή ήταν ο Έρικ Λίνκολν, ένας σεναριογράφος που είχε εργαστεί στην επιτυχημένη βρετανική εκπομπή επιστημονικής φαντασίας “Doctor Who”. Συνεργάστηκε με τον Αμερικάνο συγγραφέα Ρίτσαρντ Λι και τον Νεοζηλανδό Μάικλ Μπέιτζεντ για να διερευνήσουν το ζήτημα σε μεγαλύτερο βάθος, οπότε βρήκαν τους πλαστούς φακέλους του Πλαντάρ στη βιβλιοθήκη. Εξέδωσαν το μπεστ σέλερ “Άγιο αίμα, Άγιο Δισκοπότηρο” το 1982. Σε αυτό το βιβλίο, και όχι στους φακέλους, χρωστάει ο Νταν Μπράουν την ιδέα ότι ο Ιησούς είχε παντρευτεί τη Μαρία Μαγδαληνή, της οποίας οι απόγονοι επέζησαν στη Γαλλία προστατευμένοι από το ψεύτικο Κοινό της Σιών. Πάντως, το μυθιστόρημα του Μπράουν είναι μία φανταστική περιγραφή μια ψευτοϊστορίας, που και η ίδια βασίζεται σε ένα σύνολο πλαστών εγγράφων….

Σκάναρε και προχώρησε την έρευνα:Έρευνα, Σουζάνα Μπάκα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *